Scherp. Scherp en venijnig snijd ik mijn vingers open aan de doorns van de roos die geurloos aan de muur hangt.
Opgedroogd. Klodders matte verf druppen als bloed uit mijn hand en spatten als stof uit elkaar op de grond. Nu kijk ik nog, maar alsof Medusa zelf de bloem aanreikt, is mijn blik in een fractie versteend.
Vastgehouden uitgehouwen. Pupillen die niets liever willen, biggelen stille tranen van de pijn.
Opgehangen. Gespijkerd aan een muur vol met tekeningen ben ik de post modernistische versie van mezelf geworden. Nu loopt de zaal langzaam vol.
Naakt. Kwetsbaar hangt hier iets wat ooit een zelfportret moest zijn, maar wat geworteld in jou liefde meer wordt dan een illusie van kwasten en klodders.
« moeders
Iemand »
« moeders Iemand »
Fictie
Vastgelegd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« moeders Iemand »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@lijmstok; poëtisch geschreven, mooi.