Het heet moeders, daar moeders op haar manier iets had met schilderijen.
zo hadden we een schilderij van “Het laatste avondmaal” en “Gebed voor de oogst”.
Niet dat mijn moeder een heilige was maar ze probeerde in ieder geval goed te doen.
Ik snapte het nooit, want ze was best wel heftig in reactie en woorden.
Hoe kon je zo zijn en zulke schilderijen ophangen.
Nu ben ik wie ik ben, gevormd door mijn jeugd en de toestanden tot nu toe.
Ik kan eindelijk zeggen ik snap haar, en nu voel ik sinds kort ook de liefde die ze eigenlijk verdiende.
En dit allemaal omdat ik vrijdag bij de kringloop het prentje zag, het prentje “Gebed voor de oogst”.
Dank!

Mooi geschreven. Bent u familie van Adelaide?
@Waldo; behalve wat kleine puntjes qua taal en interpunctie vind ik het een kwetsbaar verhaal.
mooi!