Met moeite plaats ik de zware lijst op de eetkamertafel en wikkel het versleten keukengordijn eraf. Stof dwarrelt in de streep zonlicht die de huiskamer in tweeën lijkt te delen. De lucht van nicotine en ouderdom vullen de ruimte.
Het schilderij onthult een prachtige jonge vrouw. Ik herken haar. Mijn tante, Louise Bundy.
Haar ogen staren me aan. Ik stap een meter naar rechts, haar donkere blik blijft me volgen.
Tante voert me mee naar de kelder van haar bestaan, naar de diepe krochten van haar leven. Het familiedrama heeft de schilder in iedere penseelstreek weten te fixeren.
Dan ineens voel ik een hand op mijn schouder. ‘Ik schrik me rot!’, roep ik terwijl ik omkijk.
Er is niemand.
Toch?


Levensecht, mooi met dat tikje ongrijpbare.
<3 don t do that again
@Irma, dank je wel. @jelstein; do what again? Dank voor hartje.
@desiree I was talking to Somebody :{
@jelstein, aha..:) I thought you were talking to no one.
Een boeiende tante.
Mooi neergezet. Krijg er rillingen van.
Realistisch beschreven.
@Inge en Hendrike; Dank jullie wel ladies…
@Levja, ja, het arme mens heeft veel meegemaakt…
Mooie zin: ‘Stof dwarrelt in de streep zonlicht die de huiskamer in tweeën lijkt te delen.’
Leuk dat mijn naam erin staat.
Wie…? Is het dat je met haar meevoelt?
@Lousje, dank je. Ja, ik leef mee. Moeder Ted Bundy. Natuurlijk is het een fantasieverhaal. Las dat ze is overleden, toen ben ik gaan graven. Ik stuitte ik op een beroerd leven. Een verhaal kwam tot leven…
het schilderij brengt het leven terug van onder het stof vandaan!
@Jose, dank je