Gewoon kwaad op iedereen en alles slinger ik mijn auto in een parkeervak. Er wordt van de zijkant corrigerend gekeken. Ik kijk geheel begrijpend verwaand terug.
Ik kijk naar de strepen onder mijn geparkeerde auto.
Nou en ! Niet veel later kijkt diezelfde corrigerende blikkenwerper, mannelijk en blond gekruld verkeerd glad achterover gekamd weer, als ik in de supermarkt mijn keus aanpas en nijdig de smeerworst ruil voor rookvlees.
Ik voel zijn blik.
Ik passeer hem met mijn karretje bewust rakelings langs zijn linkerbeen. Hij deinst terug.
Glimlachend.
Bij de kassa staat hij achter me. Drie schappen ontweken en nog staat hij achter me.
En dan vraagt hij zacht vriendelijk , bijna medelevend of ik mijn dag wel heb?
Nee!


Zo’n bui hebben we allemaal wel eens 🙂
‘begrijpend verwaand’ kijken kan volgens mij niet, ik kan me er in elk geval niks bij voorstellen.
Over deze zin struikel ik ook: ‘mannelijk en blond gekruld verkeerd glad achterover gekamd’ Het lijkt iets te veel van het goede. Ook lijken gekruld en glad niet samen te gaan.
Hahaha … ik snap wat je bedoeld Inge. Maar ik bedoelde weer te geven dat ik begreep waarom hij corrigerend keek, maar mijn houding was nogal arrogant. En hij had duidelijk krullen, alleen vanaf zijn voorhoofd achterover gekamd. Dus glad van voren en een bos krullen aan de achterkant. Ik zal in het vervolg beter op te lange zinnen letten.
Dat zijn zo van die dagen, herkenbaar. Het stukje is goed als je het héél snel leest. Bij langzaam lezen verwacht ik dat er kanttekeningen bij te plaatsen zijn, maar dat doe ik niet.
Ze zeggen weleens degene die mij kent, dat ik schrijf zoal ik praat. Snel en veel dus… Hahaha. Maar ik moet en wil nog een heleboel leren, want ik vind schrijven steeds leuker worden. Dus Fons Wijers ,wil ik heel graag weten wat jij met kantlijnen bedoeld precies….?
Hummen sorry kanttekeningen ??