Afgegraven terrein, hoge zwarte zandheuvels, een beetje sinister, gezien door de ogen van het kind dat ik toen was. Ik herinner me een houten gebouw, helemaal aan het andere eind van het terrein.
Het was gevaarlijk met al die grote zandhopen en enorme kuilen. Helemaal in ons spel opgaand, op die ‚speelplaats’ net buiten ons dorp, vergat je gewoon de tijd. Spannende avonturen werden er door ons beleefd en uitgevonden.
Op een gegeven moment moest ik vreselijk nodig naar de wc en rende naar het houten gebouw. Gelukkig was de deur open! Snel klapte ik de opstaande bril naar beneden, onmiddellijk kwam er een waterval.
Alles werd kleddernat, omdat ik op het bovenste dichte deksel zat!
De bril zonder zicht.
Herkenbaar.
hoe kan er zomaar een #hartje verdwijnen?
EErst 6, nu ineens 5 <3-tjes, raar hoor.
Je kunt je hartje terugnemen. Dan klik je eerst op hartje, en later kun je hem weer uitzetten. Of haar, whatever.
Daar kwam ik laatst ook achter.
Maar hartjes worden overgewaardeerd naar mijn mening. [smiley met schaamte uitdrukking??]
Hecht er niet te veel waarde aan is mijn advies.
Persoonlijk vind ik reacties waardevoller.
Mee eens hoor, misschien is het iemand die bij nader inzien het hartje terugnam.
Ik weet het niet. Ik heb het zelf gecheckt, maar dat helpt niet.
Verder niet al te belangrijk, eerder verbaasd hierover. 😉
Dank v je reactie.
OOk Levja nog bedankt v je reactie.
Ieeuww, da’s niet best. Niet herkenbaar gelukkig 🙂
@ Gerda, heb je echt nog nooit op de klep van de wc bril gep(ist)last?
Ik wel hoor.
Zeker na een vust bier, hahaah
Het gebeurde toen ik een kind was
Door thema bril kwam het weer in herinnering 😉
Ah excuus, ik bedoelde Inge, eigenlijk. Niet jou Gerda.
Ah, dat dacht ik al. En nee, dat is me nooit gebeurd, gelukkig. Heb ook nooit een vust bier leeggedronken, dat scheelt! 😉
leuk, dat zo;n verhaaltje van alles losmaakt 😉
moet ik denken aan een van mijn leerlingen, die als kleuter ook de opdracht de wcbril omhoog te zetten. Dat gebeurde, maar zeker ook zijn eigen bril. Leuk stukje, vanuit een ander brilpunt.
Dank je Sandarijn
Wij hadden ook van die zandbulten, allen moesten wij naar huis rennen op te plassen. moest er erg om lachen.
Dank je, Jollandah