Mijn rechtermondhoek is gezakt, speeksel hangt standaard onderaan mijn kin, tandjes bloot, alsof ik je zo op kan vreten. Mijn stem is een bijzondere aanvulling; ik kan Ernie’s rol zo overnemen in Sesamstraat. Als ik kon lachen deed ik dat. Maar die depressiviteit he? Waar is mijn Lexapro eigenlijk? Ik zie niet meer scherp rechts.
Ik kan alleen nog maar loensen in de spiegel. Alsof er een kermisattractie op mijn schouders parkeert, werkelijk niets staat stil, of is symmetrisch. Ik mis alleen de lampjes en de speakers nog.
Tis wel handig dat mensen zien dat ik iets mankeer; ze houden me in de smiezen als ik met mijn scootmobiel voorbij schud. De epileptische aanvallen worden daarom meestal wel opgevangen.
‘Tis…best…AaaarghhkkukkkkkkukkkkkkkkukkkkkkKut…’
Recente reacties