Zes weken of zes maanden. Het dreunt nog steeds na in mijn hoofd. Het is niet eerlijk, zegt mijn innerlijke stem. Ik ben net vier weken zwanger. Ik word moeder, terwijl ik zojuist het doodsvonnis heb vernomen over mijn moeder.
Misschien vergissen ze zich. Ik klamp me vast aan de eerste diagnose: een infarct.
Mijn moeder had twee dagen in de stoel van haar woonkamer gezeten. Ze hoorde en zag alles, maar kon niet overeind komen.
Oplettende buren vonden de gesloten gordijnen maar raar en namen een kijkje.
“Ze vertroetelen me hier,” zegt mijn moeder vrolijk. “Een infarct is niet dodelijk.”
Ik neem haar hand in de mijne. “Je wordt oma”, zeg ik zachtjes. Het H-woord hersentumor komt later wel…


<3tje v mij voor dit schrijnend verhaal.
@Geertje, prima geschreven en de titel is heel goed gekozen
brrr… dat is het leven, cyclus van geboorte en sterven. Mooi.
Dank jullie wel. Mijn moeder woont nog steeds in mijn hart.
Mooi geschreven, vast niet gemakkelijk…
Het schrijven ging me makkelijk af. Dat kan ik zeker niet zeggen over die bewuste periode vol ambivalentie.
EEn verhaal om stil van te worden.
Heftig Geertje. Indrukwekkend stukje.
Om stil van te worden.
Dank voor jullie lovende reacties. Ik vind het erg leuk dat “Cyclus” weekwinnaar is geworden 🙂
Ook mijn felicitaties voor jou, Geertje.
Van harte, Geertje!
PS, die ‘anonieme’, dat was ik 😉
@Geertje Gefeliciteerd met je weekwinnaarschap!!
Geertje, dit verhaal is mij ontglipt. Gefeliciteerd met de meeste hartjes voor dit persoonlijke verhaal.
Gefeliciteerd, Geertje, knap gedaan (ik had mijn reactie per ongeluk onder een ander stukje geplaatst).
Wow, het gaat maar door met felicitaties. Dat voelt lekker warm aan en dat kan ik wel gebruiken, zo’n warme deken in deze barre kou 😉
@Geertje het is dan ook een heel goed stuk!
Wow.