Het is beestenweer. Godsgruwelijk rotweer, met harde wind, felle regen en af en toe een venijnige tik van een verdwaalde hagelsteen.
Even buiten de Aldi zie ik haar staan. De schouders hoog opgetrokken in de bontkraag van een fletsroze parka, in beide handen een zichtbaar zware boodschappentas. Ze lijkt wanhopig op zoek naar voldoende moed, om de zoveelste herfstbui te trotseren. Dan ziet ze mij ook. Onze ogen ontmoeten elkaar.
“Mevrouw…”, zegt ze aarzelend. Ik knik. Begrijp wat ze me niet durft te vragen en doe de deur aan de passagierskant van mijn auto open. Ze noemt een straatnaam en ik breng haar tot voor de deur. Ze is blij. “Ik heet Buchara. God zegene u”. Dan stapt ze uit.
« Geen guts voor mij
Balans »
« Geen guts voor mij Balans »
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Taxi
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Geen guts voor mij Balans »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi gebaar. Hoewel de titel doet vermoeden dat het om een taxi-chauffeur gaat, maak ik uit het verhaal op dat het gewoon een vriendelijke voorbijganger is.
Haha, nee, ik was met mijn eigen auto, voor de wekelijkse boodschappen.
Precies, dan vind ik het dus een heel mooi gebaar 🙂
@Martsje… een leuk verhaal. Kerst is in aantocht, daar past deze goede daad prima bij.