Hij schreeuwde dat hij
haar niet langer wilde begrijpen
Dat de woorden die ze sprak
als foto’s aan de wand gespijkerd zouden worden
waarna niemand er meer een blik op zou werpen
Zoals de foto
van opa
daar naast die gele vlek
Zij zweeg
en bekeek vol aandacht
de vlek die duidelijk al jaren geleden
als aandenken aan een gelijke ruzie
op de muur gespeld was
Terwijl hij doorraasde in zijn tirade
van niet te luisteren
Stond zij op
en hing het portret van opa
met plakband over de vlek
Zij was uitmuntend in tijdelijke oplossingen
Maar besloot dit keer
haar huissleutels niet meer mee te nemen
« Spoken
Och man »
« Spoken Och man »
Liefde, Poëzie
Ruzie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janneke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Spoken Och man »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een paar keer gelezen, en ik denk eigenlijk dat het beter als proza dan als poezie werkt. De regelafbrekingen vond ik alleen maar lastig lezen.
Misschien gewoon mijn voorkeur? Iemand anders een mening?
Ik vind de inhoud wel mooi.
@Janneke, Je maakt mooie zinnen. Net zoals Inge wel een paar keer gelezen. Ik vind deze vorm wel mooi.
@janneke mooie woorden inderdaad
Ik ben al een tijdje gewend aan deze stijl. Het is best lastig hem goed toe te passen. Ik zelf zou de begin zin anders afbreken
/ hebben verdeeld.
na “schreeuwde” zou ik de zin afbreken en” dat hij haar ” voor de 2e zin zetten