Storm heeft iets opvliegends. Gejaagd zoeken we naar veiligheid.
De fiets bleef in de schuur en velen trotseerden het winderige en natte weer met de auto. Overal stond het vast.
Ik moest wel met de fiets en dus ging ik moedig op weg. De wind in mijn rug kon ik wel vergeten. Het was vechten om vooruit te komen en vooral om netjes rechts te blijven.
Voorbijkomende fietsers zag ik al net zo kromgebogen de strijd aangaan. Het had iets gemeenschappelijks en het viel me op dat iedereen zo vriendelijk naar me lachte. Dat gaf me het juiste steuntje in de rug.
Totdat ik ineens besefte dat de wind dat effect op je gezicht heeft.
Ach …. het voelde goed.
mooi stukje over de storm trotseren