De foto’s uit mijn jeugd zijn achteruitkijkspiegels geworden, spiegels waarin ik Job kan zien zoals hij was. De jongen die niet vooraan staat. De jongen die niet lacht. De jongen die niet in de lens kijkt.
Job had wel vrienden. Dat suste ons in slaap, zelfs toen hij ze een voor een verloor. Job was nu eenmaal Job, zo dachten wij. Totdat Job zijn diploma haalde en een wrede wereld in geslingerd werd, een wereld die geen weet had van de stemmen, stemmen die klaar lagen om gewekt te worden. Een voor een werden ze brullend wakker om nooit meer te slapen, nooit meer te zwijgen.
Toen werden ook wij wakker, maar het was al te laat, veel te laat…
« Examineren
Lachen in de storm »
« Examineren Lachen in de storm »
Communicatie
Spiegels
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hay van den Munckhof of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« Examineren Lachen in de storm »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Indringend stukje.
Prachtig Hay! Ik voel ‘m helemaal, het verdriet.
Wat gevoelig neergezet, dat komt aan. Mooi vervolg.
Mooie beschrijving van iets dat toch triest is
Aangrijpend, en zo goed beschreven!
Dank allemaal.
@Irma
Eigenlijk was mijn vorige stukje een vervolg op dit. Dat maakt denk ik niet zo veel uit, want ik ben toch niet van plan om er hier een serie van te maken. Misschien werk ik de stukjes nog eens uit tot één langer verhaal.
Heel goed Hay, vaak zie je dingen pas achteraf.
@Hay, mooi geschreven. Ik heb zitten te turen naar die drie zinnen in de tegenwoordige tijd, waarin een Job beschreven uit voorbije tijden. En ik vraag me af of je ook kans zou zien het hele stuk in de tegenwoordige tijd te schrijven.
Je verhalen over Job vind ik erg goed. Ik herinner me ook een verhaal over een cel, dat hoort er ook bij?
Volgens mij heb je materiaal genoeg voor meer dan 120 woorden.
@Ineke
Zelf had ik ook al naar die tijd zitten kijken. Ik denk dat het met een paar kleine aanpassingen inderdaad helemaal in de tegenwoordige tijd zou kunnen.
‘Cel’ hoorde ook bij dit verhaal. dat heb je goed onthouden. Ik overweeg nu om de drie stukjes over Job uit te breiden tot één langer verhaal, maar dan wel zonder al te veel aan de vorm te veranderen. Dat zal even puzzelen worden, want dezelfde zinnen kunnen in een verhaal van meerdere pagina’s heel anders overkomen dan in een 120w-stukje. Daar moet je dan een evenwicht in zien te vinden.
@Hay <3 weer een goed verhaal, minder indringend (maar niet minder goed) dan de vorige. Ik heb hem nu een paar keer gelezen en misschien dat hij harder aankomt als het eindigt zoals je begint in TT. (Maar dat is muggenziften en persoonlijke voorkeur van deze lezer.)
@G.J.
Nee hoor, dat is bepaald geen muggenzifterij en ook niet alleen maar persoonlijke voorkeur. De gekozen tijd bepaalt voor een niet onbelangrijk deel hoe een stukje overkomt. Als je de vorige post leest, weet je dat je het waarschijnlijk heel goed gelezen en aangevoeld hebt en dat je niet de enige bent die er zo over denkt. Ineke las het blijkbaar net zo als jij.
@Hay, ik heb “Cel” zojuist nog eens gelezen en ik denk er nog precies zo over als al die maanden geleden. Ik zie dat ook daar sprake is van foto’s. Ja, het lukt je goed om over dit onderwerp te schrijven.
Ik ben intussen met de langere versie(het zal denk ik zo’n 800 woorden gaan tellen) aan de slag gegaan. Dit stukje vormt er het begin van.
Ik heb het advies van Ineke en J.G. opgevolgd. Het is nu helemaal tegenwoordige tijd geworden.
Ik denk dat ik het verhaal straks maar simpelweg ‘Job’ ga noemen.
Sterk stuk weer Hay. Ik ben benieuwd naar het hele verhaal, dat is straks wel ergens te lezen toch hoop ik? 🙂
@Inge
In de een of andere vorm wel. Als het niet op papier uitgegeven wordt, kan ik het altijd nog op mijn blog plaatsen.
Overigens ben ik niet van plan er een erg lang verhaal van te gaan maken. Het gaat sowieso minder dan 1000 woorden worden.