Schrijf mee!
« »

Communicatie

Spiegels

29 oktober 2013 | 120w | Hay van den Munckhof | 13 |

De foto’s uit mijn jeugd zijn achteruitkijkspiegels geworden, spiegels waarin ik Job kan zien zoals hij was. De jongen die niet vooraan staat. De jongen die niet lacht. De jongen die niet in de lens kijkt.
Job had wel vrienden. Dat suste ons in slaap, zelfs toen hij ze een voor een verloor. Job was nu eenmaal Job, zo dachten wij. Totdat Job zijn diploma haalde en een wrede wereld in geslingerd werd, een wereld die geen weet had van de stemmen, stemmen die klaar lagen om gewekt te worden. Een voor een werden ze brullend wakker om nooit meer te slapen, nooit meer te zwijgen.
Toen werden ook wij wakker, maar het was al te laat, veel te laat…

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hay van den Munckhof of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

15 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »