Zij, de tante die ik nooit gekend heb. Ik ken haar alleen maar van de foto op de plank. Met haar bruine lokken…
Kon ik nog maar even naast haar zitten op de bank.
Hoe zou ze zijn geweest? Leek ik op haar? Had ze humor? Had ze bruine of blauwe ogen? Ik weet het niet. Want ik heb haar nooit gekend.
Het enige wat ik weet is dat ze bruine lokken had. Van die mooie lange lokken met krullen. Maar ik heb haar nooit gekend. En nooit zal ik haar nog kennen.
Hoewel… Nee, dat kan niet. Maar ik blijf haar kennen in mijn hart. Ik hoop dat zij, de tante die ik nooit gekend heb dat ook doet.


Beste ZahraS, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie