Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen

Honds

1 juli 2013 | 120w | Gerda Hulsebos | 12 |

„Zitten blijven!” blaft de rechercheur mij toe. Uiterlijk onbewogen doe ik wat hij zegt. Wat nu…? Zouden ze echt…? Ach, laat maar praten, ze kunnen me toch niks maken. Ik heb een goed alibi.

Een priemende vinger vlak voor mijn neus onderstreept de herhaalde vraag; ’Nou, waar was u vorige week woensdagavond om half acht?!’
Mijn mantra: ‘Bij buurvrouw Inge. Ze wilde graag wat sla uit mijn moestuin.’

De rechercheur gaat helemaal los.’Hoe legt u deze modderschoen uit? Die hebben we vanmorgen gevonden bij de opgraving in uw tuin!’
Och hemel, nee toch..!

‘Haha, wat een onzin, waarom zou ik in vredesnaam mijn schoenen begraven?’ Lachend wuif ik het dreigende oordeel weg.
Ze moesten eens weten…

Helaas, honden liegen niet.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gerda Hulsebos of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

62 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »