Communicatie

Hoewel van korte duur..

26 juni 2013 | 117w | hendrike | 0

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

•   0
    Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!

soortgelijke stukjes

• Dit is het eerste stukje van hendrike op 120w!

  Beste hendrike, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
  
  Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
  
  De 120w-redactie

25 reacties

• Op 26 juni 2013 om 09:16 zei irma:

  @Hendrike Zo loopt ieder op zijn eigen manier de duurloop van het leven. Mooi en indrukwekkend verwoord.
  Achter het woord dingen, zou ik een dubbele punt zetten…

  
  

• Op 26 juni 2013 om 09:42 zei JelStein:

  <3. "tussen de regels" lees ik wat een enorme inspanning het was. En wat een mooie beeldspraak "Slappelachbenen". Die ga ik onthouden!

  
  

• Op 26 juni 2013 om 09:46 zei Levja:

  Nou en of jouw duurloop spectaculair was en is.

  
  

• Op 26 juni 2013 om 11:06 zei gerda hulsebos:

  Hier past een van harte gegeven <3!

  
  

• Op 26 juni 2013 om 18:06 zei Inge Hulsker:

  Mooi hendrike. Ik vind Slappelachbenen ook een leuke vondst!

  Ik begrijp deze zin niet goed: ‘en kon niet bevroeden dat medische hulp dan niet vanzelfsprekend was.’ Er kwam wel medische hulp, dat spreekt deze zin toch tegen? Of ben ik in de war met de dubbele ‘niet’?
  Ook vraag ik me af waarom de ambulance onderweg stopte.

  
  

• Op 26 juni 2013 om 20:16 zei Hendrike:

  Inderdaad Irma, iedereen heeft zo zijn eigen duurloop. Dat hoort bij het leven. Dit onderwerp heeft aardig wat mensen er toe gebracht om hun eigen duurloop te verwoorden. Ik zal nog proberen om het te veranderen. Vind het zelf ook beter als er achter dingen een dubbele punt komt te staan.
  JelStein, het woord ‘slappelachbenen’ schoot me als eerste te binnen toen ik merkte dat ik bijna niet meer kon lopen.Dat woord ben ik zomaar blijven gebruiken.
  Levja dankjewel weer voor je opsteker en jij ook Gerda. Ik had er eerst wat moeite mee om iets over mezelf te schrijven, maar de reacties op mijn stukje doen me goed.

  
  

• Op 26 juni 2013 om 20:44 zei Hendrike:

  Inge, met de zin:en kon niet bevroeden dat medische hulp niet vanzelfsprekend was, bedoel ik dat ik pas ’s avonds medische hulp kon krijgen ondanks herhaaldelijk aandringen bij een vervangende huisarts,terwijl de benauwdheid ’s ochtends vroeg begon.
  De ambulance stopte onderweg omdat het niet lukte om mijn zuurstofgehalte omhoog te krijgen. Weet eerlijk gezegd ook niet meer precies wat ze toen gedaan hebben en waarom dat niet al rijdende kon.

  
  

• Op 27 juni 2013 om 08:21 zei Desiree Felen:

  @Hendrike, een heftig verhaaltje wanneer je zelf de hoofdpersoon bent. Mooi verteld. Ik ben het met Inge eens dat die zin lastig leest. Mooie laatste zin.

  
  

• Op 27 juni 2013 om 12:12 zei Hendrike:

  Dank je Desiree. Het was inderdaad heftig, maar ik kan het nog navertellen. De zin leest lastig. Toch kan ik even geen andere manier vinden om het voor mijn gevoel het beste uit te drukken. Ik moet nog uitvinden hoe ik correcties kan aanbrengen in de tekst zoals, na een suggestie van Irma, een dubbele punt na het woord ‘dingen’.

  
  

• Op 27 juni 2013 om 15:04 zei Ineke Wolf:

  @Hendrike Je verhaal is duidelijk, op deze zin na: Het was twee maanden na zo’n onvergetelijke dag in een mensenleven.

  
  

• Op 27 juni 2013 om 15:19 zei Hendrike:

  Ineke, dank voor je reactie. Die onvergetelijke dag omschrijf ik daarna en dat mijn ‘duurloop’ twee maanden later was. Is de ’tijdsprong’ misschien onduidelijk?

  
  

• Op 27 juni 2013 om 15:34 zei Ineke Wolf:

  @Hendrike De tijdsprong is voor mij idd onduidelijk

  
  

• Op 27 juni 2013 om 17:07 zei Hendrike:

  Ineke, ik heb het ondertussen aan een paar mensen laten lezen. Zij vinden ook dat ik het duidelijker kan maken door achter ‘na zo’n onvergetelijke dag in een mensenleven’ een dubbele punt te zetten. Het verband is dan duidelijker. Ik hoop dat jij dit ook vindt.
  Zal vanavond uitzoeken hoe ik de verbeteringen kan aanbrengen.

  
  

• Op 27 juni 2013 om 17:07 zei Desiree Felen:

  @Hendrike, je kunt het aan Frank vragen om de wijzigingen te doen. Wanneer je veelschrijver bent, kun je zelf je wijzigingen doorvoeren, dat is heel makkelijk. 🙂

  
  

• Op 27 juni 2013 om 17:15 zei Hendrike:

  Bedankt voor deze tip. Ik heb pas twee stukjes geschreven, dus ik zal via contact vragen hoe ik het kan wijzigen.

  
  

• Op 29 juni 2013 om 07:28 zei Ineke Wolf:

  @Hendrike, de dubbele punt maakt niet dat ik die zin dan beter te begrijpen vind.

  
  

• Op 29 juni 2013 om 19:19 zei hendrike:

  Met die dubbele punt had ik gehoopt dat het daarna als een uitleg van die zin duidelijker zou worden.Verder bedoel ik met ‘na zo’n onvergetelijke dag in een mensenleven’ als een dag die iedereen wel heeft.Naar mijn idee loopt het nu beter door de dubbele punt en eerlijk gezegd zou ik ook even niet weten hoe ik dit verder kan verduidelijken.
  Ik ben er blij mee dat dit kritisch bekijken van een tekst hier ook gebeurt. Het is dus leerzaam ook.

  
  

• Op 29 juni 2013 om 19:26 zei JelStein:

  @Hendrike

  je verwijzingen “zo’n” en “een mensenleven” appelleren aan het vermogen tot herkennen door de lezer. Evident.
  Helaas helpt de dubbele punt de gemiddelde lezer niet.
  Als je het zo als onderstaat schrijft neem je dat laatste probleem weg (maar raak je dat appèl kwijt)

  “Het was twee maanden na die onvergetelijke dag in mijn leven waarop ik benauwd wakker was geworden en niet kon bevroeden dat medische hulp dan niet vanzelfsprekend was.”

  
  

• Op 29 juni 2013 om 19:51 zei Hendrike:

  JelStein die zin was inderdaad bedoeld als een appèl. Ik wil dat als appèl liever zo laten.Misschien is de dubbele punt bij nader inzien wel overbodig omdat ik in de volgende zin verduidelijk hoe ‘zo’n onvergetelijke dag’ er bij mij uitzag, maar echt fout lijkt het me ook weer niet.Dat laatste schrijf ik omdat ik het vervelend vind om weer om een verandering te vragen hoe zeer ik jouw mening en die van Ineke natuurlijk respecteer.

  
  

• Op 29 juni 2013 om 20:02 zei JelStein:

  @Hendrik Ik kan mij vinden in dat besluit hoor. Mijnerzijds was het slechts een vrijblijvende suggestie 🙂

  
  

• Op 29 juni 2013 om 20:17 zei hendrike:

  Dankjewel daarvoor.

  
  

• Op 29 juni 2013 om 21:48 zei Ineke Wolf:

  @Hendrike
  Hier gaat het om:
  – Het was twee maanden na zo’n onvergetelijke dag in een mensenleven: ik werd benauwd wakker en kon niet bevroeden dat medische hulp dan niet vanzelfsprekend was.

  Een mensenleven impliceert dat het om iets gaat dat veel mensen, zo niet alle mensen wel eens meemaken. Maar lang niet iedereen wordt wel eens (letterlijk) benauwd wakker.

  Je hebt dit stuk duidelijk geschreven vanuit je eigen ervaring. Je ziet voor je wat er gebeurde, voelt het ahw weer en daarbij zou je kunnen denken dat jouw woorden als vanzelf door lezers begrepen zullen worden.
  Maar je schrijft over verschillende gebeurtenissen, waar tijd tussen zit, zonder duidelijk te maken wat wanneer gebeurde.

  
  

• Op 30 juni 2013 om 08:35 zei Hendrike:

  Ineke het eerste gedeelte is in zijn algemeenheid bedoeld.Ik schrijf een mensenleven niet mijn leven. Daarna schrijf ik hoe zo’n onvergetelijke dag voor mij persoonlijk was. Ik denk dat JelStein dit gister nog beter heeft kunnen uitleggen dan dat ik dat zelf heb gedaan.Verder over de tijden wanneer wat gebeurde:ik begin over de duurloop en vervolgens
  schrijf ik dat dat twee maanden na zo’n
  onvergetelijke dag was.Ik beschrijf die dag dan en kom daarna terug op mijn eigen duurloop van twee maanden later. Ik hoop dat dit je meer duidelijkheid geeft.

  
  

• Op 30 juni 2013 om 16:39 zei Ineke Wolf:

  @Hendrike Als ik het goed begrijp is die onvergetelijke dag de dag waarom je benauwd wakker werd?
  De nacht na die dag lig je in de ambulance?
  Toen je weer thuis was, twee maanden later, vond je duurloop plaats?

  
  

• Op 30 juni 2013 om 19:29 zei Hendrike:

  Klopt.

  
  

Reageren