De afscheidsrede van de directeur van het verzorgingshuis leek meer op een voordracht over de crisis en de vergrijzing.
“Het spijt me,” zei hij daarna tegen een van de bewoonsters.
“Ons ook,” zei haar zoon slechts.
“Gelukkig heeft u uw kinderen nog,”probeerde de directeur.
“We wonen te ver weg, dat weet u,” zei haar dochter.
“Ze hebben hun eigen leven,” vulde de oude vrouw haar aan.
“U krijgt natuurlijk buurthulp ’s ochtends.”
“En thuishulp?” vroeg haar zoon naar de bekende weg.
“Nee, uw moeder is nog geen vijfentachtig. De buurthulp doet dan meteen een soort broek aan.”
De oude vrouw zweeg en telde zo onopvallend mogelijk hoeveel dagen haar nog met luier zouden resten totdat ze genoeg pillen had gespaard.
« Goudhaantjes
Stroeve aal »
« Goudhaantjes Stroeve aal »
Communicatie
Geld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« Goudhaantjes Stroeve aal »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Helaas de harde waarheid. :'(
Oef dat is een hard stukje. Sterk geschreven.
Anneke inderdaad jammer genoeg wel.
Inge, dank je.
@Hendrike, goed geschreven, met een goede dialoog.
Ineke, dank je.
@Henrike, een actueel en heftig thema. Heel realistisch verteld.
Jij ook dank je wel Desiree.
De naakte waarheid weergegeven.
@Henrike Uit het leven gegrepen <3
Levja en G.J. van Gisteren bedankt voor jullie reacties.
Dat komt binnen.
Ja Irma het zijn geen maatregelen om vrolijk van te worden.
BAM.
Mee eens, Lousjekoesje.