Maarten was verzonken in gedachten die hem terugbrachten naar die bewuste avond. Hij herinnerde zich die avond als de dag van gisteren. Wanhopig en verdrietig, zo had hij zich gevoeld. Dat verliefde gevoel had hij moeten negeren. Hij zag haar op zijn netvlies, het meisje van zijn dromen. Michelle, met haar mooie blonde haren. Wat had zij hem verrast op het moment dat zij haar tienerliefde verklaarde. Nu, zestig jaar later, stond precies op diezelfde plek waar hij haar liefdesverklaring moest weerleggen. Hij had aan haar uitgelegd: ‘Je bent voor mij verboden terrein’. Wat had hij anders kunnen zeggen? Kijkend in haar ogen had hij haar tranen zien branden. Had Michelle zijn tranen gezien? Het waren tranen van verlangen.
« Opladen
Een eigen mening »
« Opladen Een eigen mening »
Communicatie, Liefde, Mensen
Eindeloos verlangen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« Opladen Een eigen mening »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@DeVerrijking In taalkundig opzicht is dit verhaal niet echt beter dan het voorgaande. Qua feiten is het nog beroerder.
Zonder het voorgaande deel “Verboden terrein” is dit verhaal niet eens goed te volgen en dat zou wel zo moeten zijn (zie de huisregels).
Dit verhaal zou zich zestig jaar gelden af hebben moeten spelen, maar dat is een onmogelijkheid.
De Padvinderij, zoals scouting toen doorgaans genoemd werd, was oorspronkelijk bedoeld voor jongens. Meisjes richten aanvankelijk eigen groepen op. Tot 1970 waren er geen gemengde groepen.
Wanneer je schrijft over dingen uit de werkelijkheid, moeten de feiten wel kloppen.
Wanneer je dingen verzint, moet het wel geloofwaardig overkomen. dit verhaal komt niet geloofwaardig over.
Ik lees het eigenlijk gewoon als een heel apart verhaal, losstaand van het andere. Dan staat hier niks over scouting vermeld en klopt het verhaal volgens mij prima. Al blijft dan wel onduidelijk waarom zij verboden terrein was.
@ DeVerrijking Het woord ‘hij’ ontbreekt hier: ‘Nu, zestig jaar later, stond precies ‘. Dat brengt je meteen mooi op precies 120 woorden 🙂
Verder vind ik het verlangen mooi beschreven.
@Inge Het gaat om een pedo-verlangen
@Ineke Dat staat er toch eigenlijk niet, in dit verhaal? Wel dat zij een tiener was, maar van hem weten we niets, behalve dat hij 60 jaar later nog leeft 🙂
@Inge, ja, om dat te kunnen volgen moet je dus het eerste stuk ook gelezen hebben. De verwijzing naar dat stuk zit in bovenstaande tekst. De titel ervan wordt genoemd.
Ik vind het mooi, maar dan zonder het inzicht van Ineke.
“Nu, zestig jaar later, stond precies op diezelfde plek waar hij haar liefdesverklaring moest weerleggen.” Ik denk dat je daar “hij” moet toevoegen tussen “stond” en “precies”.
Sorry, Inge had ook al gezegd dat je “hij” moet toevoegen. 1 keer is genoeg. ;).
Speelt dit in de toekomst soms? Dan klopt het mschn wel.
Ik vind het wel een lief verhaal toch. Love rulez.
X X
Anne zestig jaar later
zestig jaar nadat dus
ah ik snap het!!! hij is nu 78 en zij is dan natuurlijk minstens 72 of zo. Maar dan is toch niet pedo 18 om 12? Mijn ouwelui schelen 7 jaar. Hum nooit zo naar hun gekeken. Lol :-):-):-):-):-)
Het is kut, zegt die Ineke Wolf, dan is het zo. Zij is hier de zelfbenoemde autoriteit, die vindt dat zij de wijsheid in pacht heeft. Het enige dat rest: deemoed.
@Anoniem Wie welbewust anoniem reageert, durft niet voor de eigen mening uit te komen. Zulke reacties zijn te omschrijven als achterbaks en laf. Het zegt dan ook veel meer over de persoon van Anoniem dan over de persoon waar de reactie voor bedoeld was. De persoon valt in het gunstigste geval net zo te beschrijven als de anonieme reactie op zich. Achterbaks en laf dus.
@Anne Het is vast heerlijk om zo naïef te kunnen zijn. En ja, “18 om 12” zoals jij het noemt, is pedo.
@Anoniem: Doe eens volwassen…