Dit was het
meer is er niet
Het is al lang niet meer
op, leeg, gedaan
Ondertussen
zijn we veel verder dan dat
Zwijgend zitten we
aan een ongelakte tafel
waar ik mijn nagels in heb geboord
M’n hoofd heb gestoten
En waar m’n tranen
zoute lijnen trekken
Het is voorbij
nog voordat de deur dichtvalt
Hoor ik in de gang
een diepe welgemeende snik
Mijn benen zijn sneller dan mijn nagels
die bij terugkomst
nog vastklemmen in de tafel
Waar mijn billen splinters zullen vangen
ongelakt hout geeft vreselijke vlekken
en problemen
Dit is het
maar het is nog lang niet klaar


Janneke, ik heb geen verstand van gedichten. Het feit dat je nog geen hartje hebt zegt misschien iets maar sommige regels vind ik prachtig en het verdriet is duidelijk.
Hoe die billen splinters vangen, begrijp ik niet zo goed. Hij/zij zit toch aan tafel en niet op die ongelakte tafel… ?
Verder vind ik de beelden en de sfeer mooi.