Ik slenter naar de hoek van de tuin, waar mijn vrouw altijd bij me kwam zitten. De plek waar ik tot voor kort werkte aan het schilderij dat ik maar niet perfect kon krijgen. Ze moet er te moe voor zijn geweest die laatste dagen, maar ze klaagde nimmer.
Ik zie het licht van de lage augustuszon schakeren door de eiken heen die de tuin flankeren. Ik zie dat de hedera zich in de voegen ons huis heeft vastgeklampt, prachtig en symbolisch. Ik zie dat de rode beuk naar me wenkt, machtig en melancholisch. Ik los, eindelijk, de tranen die maar niet wilden komen.
Energie door haar. Energie voor haar. Ik pak de kwasten en de verf. Het is zover.

@Leonardo; een schilderij van woorden, mooi! ‘Energie door haar, voor haar.’ vind ik niet zo mooi klinken, los van de betekenis.
Erdoorheen of er doorheen?
Ik vind dat de titel ook net zo goed iets als ´Dit is HET moment´ of ´Nu´ kan zijn. ´De hoek´ klinkt als weggestopt. Oh, je had de kwasten natuurlijk weggestopt.
@Desiree – Ik word helemaal warm van dat ‘schilderij van woorden’. Energieding en nog meer zijn aangepast.
@Lousjekoesje – aangepast. Titel: de juiste kijkhoek brengt de ommekeer teweeg…
Wow, hoe een combinatie van natuur verweven met droeve herinneringen over een onvoltooid schilderij je tranen eindelijk los kan weken. Schitterend!
Heel mooi. Je voelt de pijn van het verlies.
Dank jullie, Dana en Conny!
~voelbaar
@Leonardo Gevoelig geschreven <3
Prachtig geschreven.
GJ, Irma, Levja – bedankt (volgorde geheel willekeurig en daarom alfabetisch)
mooie herinnering
Zo goed!!
José, Hendrike… bedankt voor jullie waardereing.
Oeps – ik was niet ingelogd! Anoniem 22:38 was ik!
Emo-shit met chicklit-allure.
herkenbaar
@hans & @anoniem wat zijn jullie reacties monotoon en inhoudloos, rancuneus en niet bijdragend. Ik raad je aan om er mee op te houden.
Get a life.