Ik hield van jou, iets wat niemand anders deed. Jij was groot, zwart en imposant, ik eigenwijs. Jij dreigde en stampte, ik kroelde en knuffelde. Ik omhulde je met mijn vriendschap, jij onderging het met half toegeknepen ogen. Maar eindeloos lang wachtte je op het moment dat ik een steek zou laten vallen. Zoveel van die steken had je reeds benut, zoveel anderen hadden dat al moeten bekopen met pleisters, hechtingen en gipsverbanden.
Angst is een slechte raadgever, voor hen en ook voor jou. Jij keerde hen je rug toe, zij gingen je uit de weg. Ik hoop dat mijn koppigheid jou heeft kunnen bekoren. Dat je daardoor toch iets gelukkiger was. Al was het maar een heel klein beetje.
Ah Sanne, één keertje meedoen en direct verloren? 120w is zeer verslavend. Ik had je gewaarschuwd, toch? Mooi verhaaltje weer.
Eenmaal begonnen, ideeën te over. Het is inderdaad verslavend…
Maar wel leuk 😉
@Sanne, liefdevol verhaaltje
Dankjewel Desiree.
De eerste grote liefde van een paardenmeisje blijft altijd speciaal. Ook als het meisje inmiddels de 35 is gepasseerd en het voorwerp van de affectie al lang geleden op de grote groene weide achter de regenboog is aangekomen…