Meer dan eens heb ik je begraven, in mijn hoofd. Telkens speelde ik andere muziekstukken af en voerde ik verschillende rituelen uit. Gelukkig mocht ik je steeds nog een tijdje langer bij me houden.
Ik bestudeer je gelaat, waarin zich diepe vouwen en lijnen hebben afgetekend, als litteken van de ongelijke strijd welke in je lichaam is losgebroken. Een permanente frons heeft zich als ongenode gast tussen je wenkbrauwen genesteld.
Ik tel de spieren en pezen op je armen, die met je meebewegen, wanneer je driftig het dekbed van je af slaat.
Ieder etmaal neem ik vanbinnen afscheid van je in de hoop, dat het definitieve vaarwel me binnenkort niet zo zwaar zal vallen.
Het lukt me niet, lieve mams.
@Odette, mooi geschreven. Pas op het laatst wordt duidelijk dat het zeer dichtbij is. En toch doet het nergens aan een dagboek denken.
@Odette, een mooi kwetsbaar stukje.
Heel mooi, indringend.
(Misschien ‘littekens’ ipv ‘litteken’?)
Mooi geschreven, ontroerend,
zonder overdadig sentiment.
<3 waard