Mensen die ervoor kiezen na hun dood gecremeerd te worden, geven vaak aan tot die keuze gekomen te zijn vanwege het onprettige idee “door de wormen opgegeten” te worden. Onzin natuurlijk.
Wettelijk moet een kist namelijk op een minimale diepte van 65 centimeter begraven worden. Op dergelijke diepte leven, in Nederlandse bodem, nauwelijks tot geen wormen. Dit wil uiteraard niet zeggen dat het lichaam niet wordt ‘opgegeten’. Want dat wordt het natuurlijk wel degelijk.
En dat proces begint al direct na de dood. Na het wegvallen van bloedsomloop en immuunsysteem beginnen onze ‘eigen’ huid- en darmbacteriën hun voormalige gastheer af te breken. Cel voor cel, orgaan voor orgaan, het vet als laatst. En daar komt geen worm aan te pas.
@Frank, weer een reden om niet begraven te willen worden. Dank.
Strak geschreven.
@Frank niets nieuws, wat mij betreft. Wél heel mooi geschreven.
@Desiree
Iedereen kijkt daar toch anders tegenaan. Ik vind het idee om op die manier cel voor cel te vergaan helemaal niet zo afschuwwekkend en in wezen niet zo heel verschillend met wat er bij een crematie gebeurt. Hoe dan ook blijven al je moleculen na je dood deel van een groter geheel.
De wet van behoud van massa blijft inderdaad ook na de dood gewoon van kracht 😉
@Frank: tot je over zes miljard jaar in het zwarte gat van onze eigen zon wordt gezogen, dan is het maar weer afwachten natuurlijk, waar je behoudendheid gebleven is..
@Hay, het is ook hier weer heel persoonlijk. Dat blijkt uit de opdrachten die mijn broer krijgt,
pim felen, check zijn site voor de verschillede modelletjes. :))
Getver, geen prettiger idee dan de wormen… Lekker beeldend geschreven Frank! 😉