‘Miek.’…‘Mieke.’ Ze moest moeite doen om haar ogen te openen.
‘We zijn er.’ Andrej deactiveerde de slaapconsole en keek haar aan. ‘Je ziet er anders uit, je haar is lang geworden.’
‘Fuck mijn haar man! Hoe is het buiten?’ Moeizaam strekte ze haar slappe benen.
‘Het is buiten kaal, koud en rood. Hier, slik je metabolismepil.’ Hij gaf haar de gele pil. Voorzichtig probeerde ze te staan. ‘En… onze aarde?’
‘Morsdood, laatste tekenen zijn van 8 maanden geleden.’
‘Hoeveel van ons hebben het gehaald?’ De vraag kwam snel alsof ze iets bespeurde in Andrej’s gedrag. Een akelig voorgevoel.
‘Ben, Fatiha, jij en ik.’
‘De rest is…?’
‘Overleden.’ Zijn stem klonk ineens vermoeid. ‘We moesten wel schat, de situatie is veranderd.
« Waar is de mol?
Daar staan we met z’n allen »
« Waar is de mol? Daar staan we met z’n allen »
Fictie, Mensen
Mars
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Desiree Felen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Waar is de mol? Daar staan we met z’n allen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties