Zij liet haar hand in de ruime mouw glijden en streelde de huid van mijn arm. “Ik vind het zo leuk van jou dat jij nog zo de idealen van de jaren zeventig uitstraalt.” Voor ik het wist waren we in een heftige kus verwikkeld. Vanachter en om de bar stak een luid geloei op. Pas later vernam ik dat het café in de Spartacusgids voor de stad weliswaar als “gemengd” stond aangegeven, maar heterostelvorming werd hoorbaar niet gewaardeerd. Ik heb nog steeds geen spijt.
Idealen van de jaren zeventig? Ik zal u sterker vertellen, geliefde van dat weekeinde. Mijn moeder heeft de trui waaronder je mij benaderde gebreid in het magische jaar 1968. Haar magie is overbodig geworden, helaas.
Een leuk verhaal, maar het einde vind ik wat minder.
Aan het einde zit een verhaal vast dat apart staat (en een feuilleton, dat kan natuurlijk niet) 🙂
Het eindigt zo triest 😉
Enne … kan die trui geen zij zijn?
Het is zowaar een vrouwelijk woord zie ik. Als ik dat toepas wordt het meerzinnig wat eigenlijk wel uitkomt.
Veranderd dus. Nou mensen, u kijkt hier mee in der schrijvers keuken… 😉
Ja, echt beter! Zou krijgt het verhaal een extra laag.