“Wat is dit?” vraagt de dagbegeleidster boos aan Marijke.
Marijke trekt schielijk haar dekbed over haar blote borsten en over Hans. Hij hangt half uit het smalle eenpersoonsbed.
“Ga je het vertellen?” vraagt Hans angstig vanonder de dekens
“Ja, ik zal wel moeten. Aan jullie ouders en aan de leiding. Dit soort dingen mag hier niet.”
“Maar dan moet Hans verhuizen” huilt Marijke. Haar lieve Down-gezicht vertrekt van verdriet.
“Dat wisten jullie van te voren. We hebben afspraken hierover!”
“Waarom mogen wij niet knuffelen?”
“Omdat daar kinderen van kunnen komen.”
“Oh, maar dat willen wij wel hoor, Hans ook hoor”.
“Och, lieverds toch. Jullie kleden je aan, en ik ga rapport opmaken”. Een traan van onmacht rolt over haar wang.


Je link werkt niet bij mij, had graag willen lezen waar het over ging. Heftig stukje. Wat een onmacht.
Link aangepast. Eén keer ‘http://’ is genoeg 😉
O, kan ik dat zelf doen? Ben een beetje een digibeet Frank. Maar goed….stuk diagonaal gelezen en ik zie een gat in de markt.