Daar komt ie alweer aan. Met zijn kartonnen dienblaadje. Het is ons van harte gegund: een bak lauwe automatendrap, iets wat niet het predicaat koffie kan verdienen, maar het moet er wel voor doorgaan. Het is nog net te versmaden als ik er een paar plastic roersstaafjes bij weg kauw.
Dan branden we los. Mijn ex eerst, dan de therapeut en dan mag ik weer wat zeggen. Ik kijk naar de deur. Ze noemt me een lul en ik ontken het niet. Als in een sluimerend crescendo botsen zij en ik steeds harder. Tranen, van mij en van haar en dan is het uur ook weer om. Als we weggaan bedenk ik dat ik eens een nieuw dienblad moet meenemen.
Recente reacties