Schrijf mee!
« »

Communicatie

Titel

28 november 2012 | 120w | Demi van de Nes | 0 |

De lach op zijn gezicht weerspiegelde voor de buitenwereld zijn leven. Alles leek perfect. Ja, leek. Zelden gaf hij zichzelf eraan over maar het achtervolgde hem altijd. Als hij zijn ogen sloot voelde hij de harde grond weer onder hem. Het zand kraakte tussen zijn tanden, het was verspreid door zijn korte haren. Warme vocht voelde hij dan opnieuw uit zijn hoofdwond lopen, niet wetende wat het was totdat hij het rode goedje in zijn mond proefde. De onbekende silhouetten, ijzingwekkend geschreeuw, angst, verlamming. Alles kwam opnieuw terug wanneer hij zijn ogen sloot. De wereld die hij wilde vergeten, achter hem wilde laten haalde hem altijd in dus hield hij zijn ogen open en lachte. Zijn leven was immers perfect.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Demi van de Nes of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »