Een robot was er plots en had hem gevonden. Jarenlang had hij zich verborgen kunnen houden voor de robots. Wellicht was hij de laatste, want hij had nooit meer enig contact kunnen krijgen met anderen van zijn ras. Het sneeuwde buiten, grijs als de toekomst. Hij was eraan gewend geraakt.
De robot was grijs, net als de sneeuw. Hij kon denken, want hij was vervolmaakt. Hij was een soldaat en een jager, met emoties.
‘Maak mij af, nu je mij gevonden hebt,’ schreeuwde hij de robot toe. Hij was uitgeput door het lange vluchten en ongewapend.
De robot aarzelde even. En maakte toen rechtsomkeert, gaf wat prijs om later te kunnen herbeginnen. De jacht was opwindender dan het kille doden.


Beste Jozef Faucompret, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie