Het is tegenwoordig schering en inslag om identiteiten te stelen. Den Tex schrijft er zeer onderhoudende thrillers over. Het overtreden van de wet is veiliger met een valse identiteit, dan je echte naam in de waagschaal te stellen.
Schrijvers gebruiken al sinds mensenheugenis een aangenomen identiteit. Er zijn vele motieven denkbaar voor een pseudoniem: Schaamte, zelfbescherming, veiligheid, bescheidenheid, onzekerheid, of zomaar. Interessant doen.
Wie ik ben, is totaal niet interessant. Voorts stel ik me die vraag ook geregeld. Retorisch. Immers; het gaat om de geschreven boodschap, niet om de boodschapper. Ik fraudeer niet. Ik stal een naam uit de Gouden Gids.
Een ding is zeker. Ik ben geen vrouw. Voorts heet mijn vrouw niet Heleen. Tenslotte schrijft ze gelukkig nooit.
Recente reacties