“Het is niet eerlijk” zegt Jantje stampvoetend. “In verhalen gebeuren altijd dingen die niet kunnen. Nooit maak ik eens iets mee wat in een verhaal niet kan.”
Zijn moeder geeft hem een natte zoen op zijn wang. “Dat maak je in een verhaal niet mee”.
Oh, moeders ook, Jantje stampt nog bozer door de kamer. Dan staat ie plotseling stil en roept: “Ik weet het, ik ga iets meemaken dat in een verhaal niet kan”.
Hij gaat naar zijn kamer en begint te schrijven. Met onzichtbare inkt! Ha, denkt hij, in dit verhaal doe ik lekker iets wat helemaal niet kan en niemand kan het lezen!
Tevreden valt hij in slaap en droomt de vreemdste avonturen die helemaal niet kunnen.

Leuk!