Zij was 78. Ik, 18 jaar, had alle macht en zij geen enkele. Ik was me bewust van het kwaad maar zij had het doorleefd en overleefd. De kamptatoeage stak na al die jaren nog scherp af tegen haar huid. Ze kon niet meer praten; verbaal protesteren was uitgesloten. Een Joodse psychiatrisch patiënte met diabetes en zwaar dementerend. Van de wereld geen weet meer, en de wereld niet van haar. En ze wilde niet meer. Zij wist dat ik dat wist. Ze keek me zo intens verdrietig aan toen ik haar de insuline toediende. “Spuit meer dan nodig!”, zeiden haar ogen.
Die dag heb ik mezelf gewogen en te licht bevonden en mezelf ontslagen. Ik kon haar wereld niet aan.


@Boogje Een indringend verhaal, goed verteld.
Opmerking:
– Ze kon niet meer praten en verbaal te protesteren.
Het woord “te” staat daar wat overbodig te staan.
Niet meer kunnen praten houdt vanzelf al in dat er niet meer verbaal geprotesteerd kan worden.
Ik zou iets anders bedenken voor die zin.
Alternatief:
Ze kon niet meer praten; verbaal protesteren was uitgesloten.
Oeps, dat krijg je als je zo zit te prutsen met woorden en letters. Je hebt helemaal gelijk.
Ik neem jouw zin over; is beter.
Dank voor het compliment trouwens. :-))
@Boogje Het valt ook niet mee, precies 120 woorden. Ik vind dat echt hard werken. Een idee is één, het verwoorden binnen die grens is andere koek.
Das een waar woord Ineke, en toch word ik er steeds handiger in. Dat is nu juist het mooie hiervan. Binnen de 120 woorden heb je meer dan genoeg ruimte. Het dwingt je op een bepaalde manier te schrijven en te denken en te schrappen en boetseren.
Heerlijk!
Boetseren, precies zo noem ik het altijd.
Een indringend verhaal. Mooi geschreven.
O, blijkbaar heel indringend. :)) (zie eerste reactie)
anders; een verhaal dat blijft bungelen.
@Desiree, excuus, ik was kennelijk even niet goed bij de les 😉
Heel goed beschreven.
@Boogje <3 stukje dat blijft nagalmen.