Schrijf mee!
« »

Communicatie, Poëzie

Dystopie 2

29 november 2012 | 120w | Mieke Schepens | 0 |

Zo blij als ik was dat ik een baan had, zo verdrietig was ik, toen ik er achter kwam, dat mijn leidinggevenden er op uit waren om me het leven zó zuur te maken, dat ik zou vertrekken bij de coöperatie! Iedere keer weer dacht ik: “nee, dat bedoelt hij/zij niet op deze manier. Tenslotte: nog maar een week geleden was ik nog geweldig en deed alles zo goed.”
Het was duidelijk dat de beslissing genomen was, dat ik niet in het plaatje paste. Of ik niet onderdanig genoeg was, te recht door zee was, teveel “vrienden” maakte op de werkvloer? Tot op de dag van vandaag is het mij niet duidelijk wat de redenen voor deze pesterijen geweest zijn.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Mieke Schepens of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »