Zo blij als ik was dat ik een baan had, zo verdrietig was ik, toen ik er achter kwam, dat mijn leidinggevenden er op uit waren om me het leven zó zuur te maken, dat ik zou vertrekken bij de coöperatie! Iedere keer weer dacht ik: “nee, dat bedoelt hij/zij niet op deze manier. Tenslotte: nog maar een week geleden was ik nog geweldig en deed alles zo goed.”
Het was duidelijk dat de beslissing genomen was, dat ik niet in het plaatje paste. Of ik niet onderdanig genoeg was, te recht door zee was, teveel “vrienden” maakte op de werkvloer? Tot op de dag van vandaag is het mij niet duidelijk wat de redenen voor deze pesterijen geweest zijn.
« Bitter
Natuurlijk (niet) »
« Bitter Natuurlijk (niet) »
Communicatie, Poëzie
Dystopie 2
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Bitter Natuurlijk (niet) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Zowel dit verhaal als Dystopie 1 zie ik niet als een dystopie.
Jammer dat je het als titel dystopie 2 geeft. En met dystopie heeft het inderdaad niet te maken.