Drieennegentig is hij en daar is ie trots op. Maar dan alleen in zijn heldere momenten. Vandaag zit het weer eens allemaal niet mee. Vandaag is het trefwoord weer ‘vergeten’. Van alles vergeten en maar liever vergeten wat wel tot hem doordringt. Zoals dat hij in adamskostuum de deur opende toen hem de vergeten maaltijd gebracht werd. Hij was er goed ziek van toen het uren later tot hem doordrong. Maar toch ook zoveel heer dat hij onmiddelijk op zoek ging naar de geschoffeerde verzorgster om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Vol begrip gaf ze hem een knuffel, ze zei dat hij dit maar snel moest vergeten. Dat luchtte op al was hij direct vergeten waar de opluchting vandaan kwam.


Had hij al wel iets aangetrokken?
Maar vergeten valt niet mee, lang niet mee.