Hij zat in de winterschemering op het bankje voor het weeshuis te kijken naar de maan en de sterren die met het donker worden steeds feller begonnen te schijnen. Na een maand in Roemenië was mijn taalkennis nog beperkt tot de standaardzinnetjes. Met een bună seara ging ik naast hem zitten en samen zagen we, in alle stilte, de maan tot volle wasdom komen. Ik voelde hem rillen en een traan liep over zijn wang. Met mijn arm om heen trok ik hem tegen me aan.
We zijn nu negen maanden verder. Samen kijken we ’s zomers naar de vogels en nu naar vallende bladeren. Mijn Roemeens is beter maar zo indrukwekkend als dat eerste ‘gesprek’ wordt het nooit meer.
« Een scheet is maar een wind
Teveel »
« Een scheet is maar een wind Teveel »
Maatschappij, Mensen
Ons bankje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Toby of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Een scheet is maar een wind Teveel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
er zijn niet altijd woorden nodig om te begrijpen
Wat Carel ook al zei …
Geraakt door 120 woorden.
Pakkend.