Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Ons bankje

22 september 2011 | 120w | Toby | 1 |

Hij zat in de winterschemering op het bankje voor het weeshuis te kijken naar de maan en de sterren die met het donker worden steeds feller begonnen te schijnen. Na een maand in Roemeniƫ was mijn taalkennis nog beperkt tot de standaardzinnetjes. Met een bună seara ging ik naast hem zitten en samen zagen we, in alle stilte, de maan tot volle wasdom komen. Ik voelde hem rillen en een traan liep over zijn wang. Met mijn arm om heen trok ik hem tegen me aan.
We zijn nu negen maanden verder. Samen kijken we ’s zomers naar de vogels en nu naar vallende bladeren. Mijn Roemeens is beter maar zo indrukwekkend als dat eerste ‘gesprek’ wordt het nooit meer.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Toby of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »