Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Liefde, Mensen

Nooit meer een gesprek met mijn moeder

26 november 2011 | 120w | Petra Teeuwsen | 1 |

En opeens is ze er niet meer, en toch ook wel. Haar ogen met een blik van onvermogen voor haarzelf. Haar lach vergaan tot het optrekken van haar bovenlip. Haar voeten kunnen haar niet meer dragen en haar met artrose vervormde handen liggen roerloos op haar buik. Haar ogen zien mij, herkennen haar dochter. Ze wil wat zeggen maar ik kan ze niet verstaan. Terwijl zij haar zin herhaalt beseft ze dat haar woorden niet gehoort kunnen worden. Zinnen gevangen in haar wereld. Haar gezicht betrekt. Ik aai haar over haar voorhoofd en zeg dat ik van haar hou. Ze sluit haar ogen en opent ze weer. Mijn moeder, de vrouw die mij baarde is gevangen in een acute dementie.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Petra Teeuwsen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »