Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Studie & werk

Leven in een notendop 11

18 december 2011 | 120w | Gavi Mensch | 0 |

Een dringend bericht van mijn collegaatje: of ik direct wil komen. Ik ga direct naar het adres dat ze opgeeft. Ik bel aan en een droevig uitziende man doet open. Zonder iets te zeggen gaat hij me voor naar de slaapkamer. Mijn collega staart verdwaasd naar het bed; daarop ligt een oude broodmagere vrouw met een mooie glimlach, bewegingsloos; ze is overleden. Ik vraag of de dokter gebeld is maar niemand reageert. Mijn collega bij de arm pakkend loop ik de gang op en vraag waarom niemand iets zegt. Ze kijkt me verdrietig aan en zegt met een van tranen waterig geworden stemmetje: “Zij blijkt mijn Oma te zijn en ik wist niet eens dat ik nog een Oma had.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gavi Mensch of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »