Vanaf het moment dat hij aan kwam lopen, wisten we dat er iets niet goed was met Dirk. Hij kon uren buiten in de sneeuw zitten en maar naar binnen kijken. Iedere dag moest hij opnieuw ontdekken dat je door een open deur gewoon naar binnen kon wandelen. Hij at alles wat je hem voorschotelde. Zelfs gekookte aardappelen en rijst waren een feestmaal.
Met de jaarwisseling zat hij weer ondergesneeuwd op het tafeltje buiten en hebben we besloten hem te adopteren. Na een paar maanden liet hij zich aaien en weer veel later konden wij hem oppakken. De open deur is nog steeds een verrassing voor hem maar hij springt nu wel zelf op schoot voor aandacht. Bestaan autistische katten?
Volgens mij bestaan er de idiootste katten; wonderlijke en wondermooie beesten.
[…] had ik alle tijd om weer eens twee verhalen (“Onze excuses voor de overlast” en “Dirk“) op http://www.120w.nl te zetten. Ook ben ik wat aan het fröbelen geweest met een nieuwe twava en […]