Er was eens een wijze raaf. Hij vloog elke dag zijn vaste rondje. Bezocht ‘s ochtends de uil, lunchte met de pauw in het park en in de middag bleef hij hangen bij de duiventil van ome Frans waar hij over politiek sprak. Op een zonnige dag zag hij een kanarie in een kooi. Hij was een nieuw in de buurt. Hij streek naast hem neer op de vensterbank en groette hem beleefd. De kanarie zong hem arrogant toe: “Kijk mij hier nou, jij oude raaf, van wat ik kan heb jij geheel geen weet”. De raaf dacht even na, spreidde zijn vleugels en zei: “Als jij niet zo mooi had kunnen zingen was je net zo vrij als ik”.


Leuk 😀
Wat een wijsheid in precies 120 woorden. En je site is ook top!