0
‘O nee,’ foeter ik, ’toch niet op mijn pas gedweilde vloer? Wee degene…’ De dader lijkt eenvoudig te traceren, ik hoef het spoor maar te volgen. Het leidt van de keuken, naar de woonkamer, de hal, de trap, de overloop, de badkamer… Dan ben ik het ineens bijster; de dader […]
Familie, Liefde, Mensen
Spoorzoeken
Fictie
Resonanties van de werkelijkheid (5)
Als de lucht van vers dampend kuilgras in een winterse ligboxstal is veranderd in de weeïge stank van de luier om je eigen middel, weet je dat niet de tijd zijn inhaalslag heeft gemaakt in een retrobeleving, maar dat het einde nadert. Je begint in je eigen poep en met […]
Communicatie
Ik ga waar ik ga
Frisse wind om mijn hoofd. Vrijheid. Ik ga waar ik ga. Soms met anderen, dansend in een op en neer gaande menigte naar de streep. Vaak ook alleen. Lopen verruimt de geest en versterkt het lijf. Puur genot. Ooit was de duurloop deel van mijn leven. Tot de snelheid niet […]
Poëzie
Gaviaal
Hij toont pas zijn vlezige tanden na het aarzelend blootgeven van haar ziel, zijn neus trekt hij op zoals geen enkel dier, in het nauw gedreven hem voordeed ze zal en moet de gordijnen ingejaagd worden de harnassen en speren staan klaar dat het een met precisie gezette val is, […]
Liefde, Mensen, Poëzie
Bedtijd
Ingepakt tussen natte doeken zure luchtjes en vermaak voor vele wakkere uren Slaap ik al nachtenlang alleen In dit bed Soms voel ik onverwachts een been dat groter is dan het mijne Wat zich terugtrekt als ik aanraak Meestal echter klemmen kleine armpjes zich als een aapje aan mijn nog […]
Column
Spoilsport
Good old Agatha Christie wist haar lezers en kijkers tot het einde geboeid te houden omdat zij bepaalde zaken niet openlijk vertelde. Ze gaf wel kleine hints door in haar verhaallijn, maar daar las of keek men meestal geheel argeloos overheen. Op deze wijze hield ze de spanning er tot […]
Column
Burlesque Agatha
Burlesque is een theatrale, humoristische vorm van amusement die niet gericht is op zoveel mogelijk blootgeven. Men aanschouwt een dansende vrouw in gewaagde, schaarse kleding wat zeker meer zinnenprikkelend is dan “the full monty” zoals de Britten plegen te zeggen: zij onthult echter niet haar gehele “geheim”. Bij een film […]
Communicatie, Fictie
Vruchtbaar
“Hebbes!” hoorde hij en hij werd aan zijn haren overeind getrokken. “Mijn aardbeien stelen, he?” De jongen sidderde voor de potige man waarvan hij regelmatig de moestuin plunderde, tot dusverre ongemerkt. “Sorry meneer!” bracht hij bevend uit. “Niks geen gesorry!” bulderde de man. “Je zult de schade moeten compenseren!” Hij […]
Mensen, Natuur
Doodsnood
Help!! Ze moeten mij hebben! Ik wil weg van hier … Ik gil … Ik ren weg … Ze proberen mij in te halen, maar ik ben sneller. Ik ren alsof mijn leven er vanaf hangt … Door de struiken … over het smalle pad … instinctief ren ik mijn […]
Fictie
Resonanties van de werkelijkheid (4)
Vuur! Vlammen likken als slangen met hete tongen aan de poten van de stoel waar ik aan vastgebonden ben. Ik kan de verschroeiende hete lucht gevuld met rook bijna niet meer inademen en ik denk dat ik zo langzamerhand begin te stikken. De sprinkler aan het plafond houdt zich wijselijk […]
Poëzie
Onbegeesterde dichter
Complexe zinnen verrieden even zijn talent, gingen ten onder met behulp van dure cocktails die hij zich niet kon veroorloven. Wie dan leeft, dan weet en daarna sterft. De fletsheid van consumaties waarin hij verdronk, waarvan hij overgaf, zich overleverde aan waan en wanhoop des werelds verried meer dan zijn […]
Poëzie
Verrijking
Zo langzamerhand ze noemde het voor zichzelf de bibberage was het er constant voor dat geen enkele camouflage. Vooral de handen en het hoofd ’t bleek niks engs ’t lichaam had haar evengoed een kool gestoofd bedacht ze zich allengs. Zag ze het zelf het meest of dacht men misschien […]
Fictie, Mensen
Deus Ex Machina
Ik zal nu weer een mini-exemplaar, een babymodel, tot leven brengen. Zo, die memorychip zit mooi op zijn plaats. Nu nog de schedeldelen sluiten; altijd lastig die fontanel. Het is best leuk om die grote variëteit aan modellen te zien. Het grappigst vind ik de jongbejaarde modellen: net tot leven […]
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Naar eer en geweten
‘Wil je dat wel eens laten? Anders moet ik het weer opruimen!’ Anna zei maar niks want ze wist dat er wat in zat: ze wás ook een sloddervos. Maar om dat nu toe te geven en hem, voor de zoveelste keer, zijn zin te geven… ‘Je zou jezelf eens […]
Familie, Liefde, Maatschappij
Mooie tijd
Onder de rook van Rotterdam ben ik geboren en getogen. Die plek is voor mij nog altijd een stukje aards paradijs. Toen mijn jongste zuster in Amsterdam ging studeren, ontwikkelde mijn moeder als later bij voetbal een 010-020 vete. Ineens was alles in Rotterdam beter. Mijn mam, met Mokum in […]
» Volgende stukjes
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties