Als de lucht van vers dampend kuilgras in een winterse ligboxstal is veranderd in de weeïge stank van de luier om je eigen middel, weet je dat niet de tijd zijn inhaalslag heeft gemaakt in een retrobeleving, maar dat het einde nadert. Je begint in je eigen poep en met een beetje pech draait een verpleeghuismedewerker je ’s nachts niet goed om waardoor je tachtig jaar later weer in je eigen bed schijt.
Het hydraulische persmes van de trekker klieft zich wederom dwars door het weke, taaie gefermenteerde gras. Op de bok van de trekker, naast de boer, zit jij te kijken. Alles wat je ooit over leven en dood zal weten hangt in de geuren die je kinderbrein vullen.
« Ik ga waar ik ga
Spoorzoeken »
« Ik ga waar ik ga Spoorzoeken »
Fictie
Resonanties van de werkelijkheid (5)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Ik ga waar ik ga Spoorzoeken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lijmstok Intrigerend!
@Lijmstok ten vijfdemale een <3 … er kleeft iets aan deze ijzige nagalm.