Precies een jaar geleden zat hij hier ook. Hij rookte buiten zijn laatste sigaar.
‘Het proces is vertraagd.’
‘Tot wanneer?’
‘Dat weet je nooit.’
‘Gek, dokter. Voor zover ik me kan herinneren, ben ik er altijd geweest. Maar als ik er eenmaal ben geweest, weet ik dat niet.’
‘Valt het je op dat de dag langer duurt als de rook om je hoofd is verdwenen’ – Boudewijn de Groot heeft gelijk, er komt geen eind aan. Zijn stappenteller kan hem niet meer bijhouden als hij maar weer eens desolaat de straat op gaat in reservetijd. Zelfs de zomer is verlengd tot oktober.
Hij weerstaat de verleiding van de tabakszaak en steekt snel over. De zon staat laag, ook voor de automobilist…
Als de rook om je hoofd is verdwenen – Boudewijn de Groot
https://www.youtube.com/watch?v=q8uNOjVghoU
Han, ik moet ineens denken aan de regels in het lied van Boudewijn:
‘Ze vragen de morgen, je geeft hem in ruil
voor het ei dat je eet bij ’t ontbijt.’
Helaas voor deze meneer geen eitje meer.
Levja. Ja, eigenlijk heb ik meer dan 120 woorden nodig voor dit verhaaltje.
Ja, dat heb je soms, Han.
Wat vind jij makkelijker? Van een lang verhaal naar kort of juist andersom?
Levja. Andersom is makkelijker. Als ik soms van een column van 500 woorden een 120W-stukje maak, is schrappen lastig. Wat is essentieel om te laten staan?
@Han: mooi stukje, treurig einde, vrees ik. Schrijven is schrappen, las ik ooit. Ik vind het juist leuk om een stukje te schrijven, en daarna het aantal woorden te zien (altijd meer dan 120), en dan al schrappend de kern te gaan pakken.
L.v.gurp@ziggo.nl Dank je wel. Kijk wel uit dat je niet te veel schrapt en daarmee ook de kern.