Wezenloos staar ik naar het landschap achter het keukenraam. Waarschijnlijk voor de laatste keer. Wanneer ik mijn ogen scherp stel, treden langzaam de contouren van een percolator naar de voorgrond. Robuust doch statig, functioneel doch decoratief. Mijn moeder in een notendop. Mijn gedachten glijden weer af. Met een schok ben […]

Ze zette koffie met een padje. Voor mij, gewoonlijk, de ergste afknapper – op verbrande toast afkrabben boven de gootsteen na. Maar zij… Ik ontmoette haar gisteravond en over de tussenliggende nacht heb ik geen klachten, verre van. Echter, zelfs stapelverliefd drink ik geen padkoffie. Dus sta ik nu op […]

Ik moet er niet meer aan denken. Mijn maag protesteert bij de gedachte alleen al. Toch was het twee decennia geleden vaste prik. Een jaar lang, elke collegeloze donderdagochtend. Eén blijft thuis om koffie te zetten. In de percolator van de HEMA. Niet de snelste maar je zet er wel […]

Vreemd is dat, de plaats is uit mijn wereld verdwenen, zoals ook mijn moeder er niet meer is. Maar haar pijnkreten uit de keuken hoor ik nog. Zij was koffie gaan zetten, wat in die dagen bij ons thuis gebeurde met zo’n meerkopspercolator die waarschijnlijk niet op zo’n metalen vierkantje […]

Schrijvend en hartenjagend Nederland kijkt wekelijks vol spanning uit naar het Woord. Ook bij mij gieren na een nacht woelen elke maandagochtend de zenuwen door het lijf. Soms kom je er makkelijk van af, door even ‘ik pas’ te roepen, maar vaak is het lastig om ‘spontaan’ een woord te […]

Hoempamuziek tettert over de hoofden van de hossende menigte. Bijna word ik overlopen door een zwalkende polonaise. Ik probeer mezelf in veiligheid te brengen, word van achter gegrepen en draai me om. Een dirndl met vlechtjes lacht me, met confetti tussen haar tanden, toe. Ze kust me en gunt me […]

Het kannetje en de voet laten zich niet makkelijk scheiden, het is als de verbondenheid die ik met mijn man voel. Alleen met kracht zijn we uit elkaar te drijven. Het bovenstuk zet ik in de gootsteen. De filter krijg ik los door de onderkant op zijn kop te houden, […]

Vroeger stond hij te pruttelen op de kolenkachel. Als kind mocht ik af en toe een slokje nemen van die afgekookte teer. Hoe bitter kan zoiets zijn. Denk je iets lekkers te proeven, krijg je daar een uitgekookte slok door je strot. Dat is geen beloning, dat is een straf. […]

‘Je zou hier niet meer komen.’ De pastoor spreekt zijn woorden bijna spuwend uit. ‘Het nieuw meisje is er hoorde ik?’ ‘Deze wordt weer opgehaald. Een bijzonder geval. De moeder heeft haar hier tijdelijk ondergebracht.’ ‘Ik wil haar zien.’ ‘Roelf …’ De pastoor ademt diep in. ‘Dit is te gevaarlijk. […]

“Ik zou graag een percolator willen hebben,” zei mijn moeder. Ze zat broos achter de geraniums van haar kleine verzorgingsflat. De percolator had ze al tijden geleden weggedaan. “Echt heel graag,” zei ze er breekbaar achteraan. “Om samen met Rebecca…” Ze doezelde weg in dromen. Moeder had geld genoeg sinds […]

Op wrede wijze word ik aan het fenomeen herinnerd dat kinderen bijna nooit uitslapen. Bij de eerste geluiden doe ik mijn ochtendjas aan en loop met nog stramme ledematen de trap af. Even later staar ik vol ongeloof naar de klok in de keuken. Kwart over zes en dat voor […]

De gekte is weer losgebarsten. Van oorsprong alleen bedoeld voor katholieken beneden de grote rivieren, maar het lijkt nu een besmettelijke ziekte te zijn. Iedereen denkt carnaval te kunnen vieren. Allez, niet zo kortzichtig zijn, een feestje vieren is overal leuk. Maar, boven de rivieren wonen amper katholieken, waarom hossen […]

Ooit waren we een koppel. Maar het bleef niet duren en we gingen elk onze eigen weg. Dertig jaar later een vriendschapsverzoek, als een spons over de gedachte dat ik je onheus behandeld had. Als je me nooit meer had willen spreken, dan had ik dat begrepen. Maar neen, niets […]

‘Zin in koffie?’ vroeg Kristine. ‘Noem jij dat koffie? Sinds de percolator stuk ging en ze een automaat plaatsten, lijkt het wel slootwater’, antwoordde Marina. ‘Misschien moeten we zelf iets ondernemen?’ vroeg Kristine. ‘Mijn maag kan dit niet langer verdragen’ ‘Ik weet iets!’ riep Marina. ‘Als we eens ging praten […]

Ik vermoed dat ik het nooit echt geweest ben: een ochtendmens. Rust is wat ik wil, zo nog even in die laatste droom vertoeven en op automatische piloot taakjes uitvoeren. Gelukkig begrijpt hij mij. Hij zegt niets als ik per ongeluk water mors of het gewoon vergeet. Geen ergerlijke kreetjes […]