Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde

Vertroebeld

21 april 2014 | 120w | Hadeke | 24 |

Hoe ik ook op mijn brillenglazen poets, de groenige aanslag krijg ik niet weg. Het komt door haar, dat is zeker.
‘Je bent zo mooi, betoverend gewoon.’
‘Je moest eens weten,’ beet ze me toe.
Ik was niet bang, ze zat stevig vastgebonden op de stoel.
‘We varen naar mijn eilandje en dan zal je zien dat ik best meeval. Daar zullen we gelukkig worden.’
‘Maak op zijn minst mijn handen los.’
Daar had ik beter niet naar kunnen luisteren.
‘Vervloek jou,’ sprak ze en prevelde enkele heksenspreuken.
Daarna ging het snel. Ze bevrijdde zich en zette me met een gewicht aan mijn benen overboord.
‘Dood zal je niet gaan,’ giechelde ze me na.
Dat is nu twaalf jaar terug.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

27 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »