Twee spillebenen op het strand. Is er iemand die kijkt? Alle ogen gericht op wat? Te verwaarlozen denkt de schrijver. Niets is minder waar. Wat hij draagt kan niemand raden. Mag ook niemand zien. Het is zo groot. Men zou er zowaar van in paniek kunnen raken. Bij de aanblik. […]

Kom verder, kom verder. Kijk, hier staat hij. Mijn rariteitenkabinet. Ik laat hem nooit zien, maar als zelfs mijn huisarts een onderzoek adviseert, dan werk ik mee. In het midden mijn hart, gebroken en gelijmd. Daarnaast de verloren woorden, die ik tegen de wind sprak, maar vervolgens steeds in stormen […]

Het museum heeft verschillende zalen. Ik loop via Rembrandt en van Gogh naar Mondriaan. Veel is flitsend in beeld gebracht, oren en ogen krijgen het flink te verduren. In een gangetje wordt naar een rariteitenkabinet gewezen. Het is er donker en slechts af en toe flikkert er een lampje aan. […]

‘Hoe bent u een deskundige geworden?’ ‘Mijn ouders namen mij al jong mee naar dat prachtige land.’ ‘Van de onbegrensde mogelijkheden. The sky is de limit, bedoelt u?’ ‘Nou, niet overdrijven, het heeft net zo’n klimaat als Nederland. Maar ja, als kind vermaak je je toch wel, toen nog zonder […]

Niets is wat het lijkt. In de hedendaagse betekenis is kunst inmiddels verdwenen uit het kunst- en rariteitenkabinet van weleer. Vrienden met visie (en middelen) zorgden voor de nalatenschap van wat nu bekend staat als het oudste museum ter wereld. De klinkende overwinning kan worden samengevat door je persoonlijke antwoord […]

Ik bevind me op een doodnormaal rariteitenkabinet. Contradixie in terminus. Ik leg het uit, begrijp de verwarring. Het rariteitenkabinet bevindt zich op een popupfestival. Werkelijk waar, een festival dat ineens spontaan voor mij oppopte. Nooit eerder meegemaakt, maar wat leuk. En ook nog met allemaal artiesten waarvan ik fan ben. […]

Daar staan ze op de gouden loper, voor vlaggen, rood en wit gestreept, met hier en daar wat sterretjes. Niet zoveel sterren als bij de concurrent. Andere sterren. Boksers, vechters, hunters en daarachter verscholen een lieve tante met haar op de tanden, echter niet op het podium. Dat is voor […]

‘Zal ik vanavond pizza meenemen en brownies voor bij de koffie, Vreeswijk?’ ‘Ter ere waarvan, nicht Alida?’ ‘Het wordt een spannende avond.’ ‘Nu overdrijf je Alida. Ik heb niet zoveel met PSV, als Ajacied. Dus ontbreekt de spanning. Vroeger ging moeder halverwege de wedstrijd de keuken in, omdat ze het […]

Dank u voor de woorden waarmee ik delen mag. Veelal vanuit een overvloed en soms tot op het bot. Dank u voor de letters waarmee ik lieven kan. Vaak vanuit mijn hart, anders met het hoofd. Dank u voor de zinnen waarmee ik verhalen durf. Liefst vanuit mooi en waar […]

Als spoedig blijkt dat een noodasielwet geen kans van slagen heeft, doet dit rariteitenkabinet er wel heel lang over om na rariteitenkabinetscrisisberaad met een paradoxale ‘spoedwet’ te komen. De klok kan haast alweer een uur vooruitgezet worden. Maar tegen die tijd is de kou echt niet uit de lucht, want […]

We verhuisden op afstand. Wonen in de ene plaats en instructies geven aan de werklui elders. In het oude thuis vulden we massa’s dozen. Het eind was in zicht: de vloer zou worden gelegd, en de dag erna kwam de verhuizer. En toen werden we gebeld: het was te koud […]

Over ruim een week hollen mijn dochter en ik heel hard van Marathon naar Athene. Tenminste dat is het idee. Misschien lopen we hier en daar ook een stukje. Het schijnt dat er een paar heftige hellinkjes in het parcours zitten. Iets met negen procent stijging. Naast het plezier en […]

Kortsluiting in mijn hoofd. Vierenzestig woorden die eindigen op crisis. En welke kies ik uit? De laatste. Zenuwcrisisberaad. Waar gaat het over? Over een snelweg, via mijn hersenen langs de ruggegraat linea recta naar mijn porieën in het grootste orgaan van mijn menszijn, de huid. Onder de huid eigenlijk. Het […]

Geert zit op het toilet en schrikt zich een hoedje. Er hangt nog maar een velletje aan de toiletrol. Naast het fonteintje hangt wel een klein handdoekje aan een ring. Maar is deze groot genoeg voor zijn boodschap? Hij moet kiezen. Het laatste vel of de handdoek in de ring? […]

Eens en voor altijd speelt de partij haar laatste troef. Ze kunnen het hoofd sowieso niet meer boven water houden, laat staan de voeten. Die trappelen al jaren in het wilde weg, onder water, onder de gordel, stiekem, gelijk gemene waterpoloërs die proberen hun tegenstander op afstand te houden, bang […]