Ik had het bijna opgegeven. Dagenlang stond ik te aarzelen bij het hek van 120w, maar niemand hoorde me. Hoe ik ook probeerde, het bleef dicht. Tot vandaag. De poort piepte open, ik stapte naar binnen en voelde hoe de woorden zich weer begonnen te roeren. Eerst wat schuchter, alsof ze ook moesten wennen aan het licht. Een geit keek me onderzoekend aan, ja hoor, ze was er nog, en knikte goedkeurend. Ik schreef een zin, toen nog één. De letters roken naar tijm en herinnering. Ik proefde weer leven.
‘Waar was je?’ vroeg de geit.
‘Verdwaald,’ zei ik.
Ze schudde haar kop, duidelijk opgelucht.
‘Nou,’ zei ze, ‘dan mag je nu weer beginnen.’
En dat doe ik. Met plezier.


Heel leuk, Arjan.
Een geit kan symbool staan voor veerkracht en avontuur, maar ook voor onschuld en zachtheid. Ik zal het maar niet hebben over de middeleeuwse associaties.
Hoi Levja, nu maak je me nieuwsgierig naar die middeleeuwse associaties.
@Arjan: fijn dat je het hek hebt geopend. Bij de geit moet ik vooral denken aan het verhaal van Claudia de Breij: ‘neem een geit’.
We kunnen kennelijk geen hartjes meer geven, en ook geen weekwinnaar meer kiezen. Anders kreeg je zeker een hartje van me.
Arjan, er zijn zelfs twee versies.
In de middeleeuwen was de geit de belichaming van de duivel. Als gevolg daarvan was het dier (en de producten die het voortbracht) weinig populair. In de periode nadien maakte bijgeloof plaats voor snobisme en werd de geit bestempeld als koe van de arme man’.
De liefde van de bok voor hoge bergen symboliseert Christus, die ook van hoge bergen houdt, dat wil zeggen van de profeten, engelen en aartsvaders .
Overigens is dit niet mijn wijsheid, maar van het internet.