0
In de nadagen van de val trekken zich donkere wolken samen. Duisternis bedekt het landschap. Zijn metgezellen verbergen zich in de schaduwen van het gebroken ego. Nu is het zijn beurt, dit is zijn terrein. Frivoliteiten zijn hem vreemd, anders had hij hen triomfantelijk gewezen op zijn gelijk. Kwade schimmen […]
Fictie, Mensen
Existens (4)
Familie
Rust zacht lieve moeder
Haar slaapkamer sist zuurstof. Ik zit naast haar te dutten. Tot ik wakker word om te kijken of ze nog ademt. Het leven in haar is geweken. Ik waarschuw mijn vrouw en mijn schoonzus: ‘Ze is er niet meer.’ Ze kijken en laten een traan: ‘Ze heeft een goed leven […]
Poëzie, Studie & werk
Balans
Die laatste dag, dat je werkte de spullen die je wilde opruimen de mailbox die je leegmaakte de mensen die je nog eenmaal groette Die dag kwam als ooit de eerste toen je onwennig in een klein kantoor alles nog deed met pen en papier je de jongste onder je […]
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Taxi
Het is beestenweer. Godsgruwelijk rotweer, met harde wind, felle regen en af en toe een venijnige tik van een verdwaalde hagelsteen. Even buiten de Aldi zie ik haar staan. De schouders hoog opgetrokken in de bontkraag van een fletsroze parka, in beide handen een zichtbaar zware boodschappentas. Ze lijkt wanhopig […]
Communicatie
Geen guts voor mij
Ik heb niets met het woord guts, ik krijg er zelfs een onpasselijk gevoel bij. Het past in het rijtje van figuurzaag, breinaald en schaar. Het doet me denken aan handvaardigheid, niet mijn sterkste vak. Ik krijg het voor elkaar om vierkanten te knippen, wat rondjes moeten zijn. Breiwerken zitten […]
Column
Schrijven is afzien
Wat een maand! Regelmatig zat ik tot in de kleine uurtjes achter mijn computer. Zelfs als ik eindelijk in bed lag, bleven de personages door mijn hoofd spoken. Slapen was de hele maand beperkt tot een minimum. Avond na avond zat ik verwoed te schrijven tot mijn handen verkrampten en […]
Communicatie
Brug
Zijn lunch bestaat uit een stukje snelweg met doorgetrokken streep. Hij haalt nooit niet in. Ook geen tijd. Meestal stopt hij een kwartiertje. Zomaar even met zichzelf en de radio. Misschien een verlopen krantje erbij met vervaagde nieuwtjes. De ruitenwissers vegen de voorruit schoon. De binnenkant is beslagen. Met zijn […]
Fictie, Mensen, Natuur
De jongen die hoog kon springen
In ons volleybalteam zat een jongen die van St. Eustatius kwam. Hoewel hij kleiner was dan de meesten van ons, sprong hij het hoogst van allemaal. Zo’n atletische jongen die in alle sporten uitblinkt. Na een wedstrijd waar hij ook weer de meeste punten bij elkaar had geslagen, vroeg ik […]
Column, Communicatie, Mensen
Ik, ikke, ik…
Het is smoorheet. ‘Rechtop lopen’, zeg ik, maar de vijftig krammen in mijn buik trekken me voorover. ‘Hé, hoe is het met jou’, roept ze. Haar overdosis gezonde energie slaat als een explosie in mijn gezicht. ‘Oh, wat ben jij veel afgevallen! Figuurtje hoor! Doe mij dat dieet!’ ‘Nou, ik […]
Familie, Fictie, Mensen
Ome Geurt legt dingen uit (54)
“Ome Geurt, spelletje spelen?” “Geen zin.” “Kruiswoordpuzzel in de krant?” “Geen zin.” “Stukje wandelen dan?” “Geen zin.” Inge zucht schouderophalend. “Jezus, saai hoor. U begint echt oud te worden.” “Dat heeft er niets mee te maken, Truus Trubbelkloot. Ik kan er zo moe van worden, dat ik elke keer het […]
Communicatie
Linoleum
Haar tong steekt uit haar mond maar dat heeft ze niet in de gaten. Ingespannen bewerkt ze het stukje linoleum met haar gootvormige beitel, net als al die andere kinderen die ik de opdracht gaf om een ‘drukplaat’ te maken. Als ze klaar zijn mogen ze met een verfroller de […]
Poëzie
Mijn graai-grabbelton
Langzaam draai ik me om, want ik wentel me, wentel me, in mijn graai-grabbelton. Het is hier zo warm en zo knus, steeds als ik mijn geld weer tel, sta ik hoger in de plus. Winsten maken, woeker, woeker, zweep erover, gedane zaken, woeker woeker, en ik tussendoor, nog een […]
Communicatie, Mensen
Met de jaren
Bij mijn ouders kwam er vroeger zelden of nooit een onvertogen woord over hun lippen. Vloeken zagen zij als een zwakte. Zij hadden zo hun termen. Als ik ’s avonds niet binnen wilde komen, dan riepen ze dat als ik niet snel kwam, zij mij bij mijn lurven zouden grijpen. […]
Mensen
Wakker worden
Mijn ogen openden langzaam, ik zag wat vage gezichten boven mij hangen en wat gelach. Het voelde als een droom, maar toch niet, ik was bewuster van wat er gebeurde. Er werd naar mijn naam gevraagd, wat een domme vraag, natuurlijk wist ik mijn naam. Langzaam werd alles steeds minder […]
Mensen, Studie & werk
Slechtziend
Na de wijkwerking op vervanging. Ze kent er intussen de klappen van de zweep. Hij heeft boven alles afgestoft, gewoon dweilen. Vervolgens de trap naar beneden en de gang. Ha, koffietijd. Nee, nee hij zal de thermos wel nemen. Koekje erbij? Koffie graag, het koekje slaat ze af. Hij komt […]
» Volgende stukjes
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties