Ik vraag me af wat er in haar hoofd nog omgaat. Haar gedachten zijn als een puzzel die stukje na stukje uiteen valt en die niemand ooit nog kan herstellen. Zelfs fysiek blijft er nauwelijks nog iets over van wat eens een mooie vrouw was. Een na een vervagen de herinneringen, eerst aan wat mooi was en als laatste hen die haar gekwetst hebben. Vreemd dat uitgerekend zij het ‘voorrecht’ hebben op de laatste flarden van haar geheugen.
Wat volgt? Niemand weet het met zekerheid, of toch: we weten het allemaal, we weten alleen niet hoeveel sneller het nog kan gaan. Dat confronteert ons met een hoogst onaangenaam gevoel: onmacht. Niemand geeft immers graag toe dat hij zijn greep verliest.
« Late Lunch
Verwondering »
« Late Lunch Verwondering »
Communicatie
Aftakeling
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Benny Bielen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Late Lunch Verwondering »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit stukje raakt me.
die hakt erin. herkenbare materie
Over dementie is al veel gezegd en geschreven. Toch raakt dit stukje me.