Angst grijpt me naar de keel als ik het trillen van mijn armen niet meer kan stoppen. Shit niet weer een aanval, schiet er door mijn hoofd. Ik druk op de bel voor het personeel. Daarna voel ik niets meer. Opeens hoor ik weer stemmen en staan er drie medewerkers om mijn bed. Ik weet dat het weer fout is gegaan. Als het personeel weer weg is komen de tranen. Ik ben erg bang en blijf dan ook extreem veel praten tegen mijn man om tot me door te laten dringen dat ik niet alleen ben.
Gelukkig ziet het ziekenhuis de ernst van de zaak en word ik vrij snel geopereerd om de niersteen die de trigger is te verwijderen

Ten eerste: wat knap dat je dit kan delen zeg. Maar ik dacht dat nierstenen een bijgevolg konden zijn bij epilepsie, niet dat ze de feitelijke ’trigger’ kunnen zijn tot een aanval?
Eigenlijk is de blaasontsteking die veroorzaakt wordt door de niersteen de trigger heb ik in het ziekenhuis begrepen. Bedankt voor je reactie
Helaas is de operatie van 15 april om de niersteen te verwijderen mislukt en heb ik ondertussen al 8 epilepsie aanvallen gehad aankomende 8 juli is de nieuwe operatie in de hoop dat het dan wel lukt.
Ik hoop van harte met je mee!