Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie

Epilepsie

1 april 2019 | 120w | Miriam | 3 |

Angst grijpt me naar de keel als ik het trillen van mijn armen niet meer kan stoppen. Shit niet weer een aanval, schiet er door mijn hoofd. Ik druk op de bel voor het personeel. Daarna voel ik niets meer. Opeens hoor ik weer stemmen en staan er drie medewerkers om mijn bed. Ik weet dat het weer fout is gegaan. Als het personeel weer weg is komen de tranen. Ik ben erg bang en blijf dan ook extreem veel praten tegen mijn man om tot me door te laten dringen dat ik niet alleen ben.
Gelukkig ziet het ziekenhuis de ernst van de zaak en word ik vrij snel geopereerd om de niersteen die de trigger is te verwijderen

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Miriam of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »