Misschien ben ik te voorbarig en gaat het eindelijk wel gebeuren: erkenning van dwangarbeiders.
Op initiatief van Salo Muller gaat Job Cohen een commissie voorzitten die de rol van de NS in de Tweede Wereldoorlog moet onderzoeken. De NS heeft behoorlijk verdiend aan het vervoer van Joden naar de concentratiekampen.
Maar het zijn niet alleen Joden. Dacht u dat mijn vader vrijwillig als dwangarbeider naar Lager Weserlust in Bremen was afgereisd?
Stichting 1940-1945 kon niets voor hem doen, zeiden ze.
Door een schadevergoeding draag ik mijn vader niet nog meer op handen, noch worden zijn nagelaten angsten minder bij mij. Maar waarom zou je een vergeten groep wederom vergeten? De achterkant van een trein is net zo goed de voorkant.


@Han. Ik onderschrijf dat jouw vader als dwangarbeider slachtoffer is geweest en daarmee recht op schadevergoeding heeft gehad, maar helaas niet heeft gekregen.
Uit je laatste alinea maak ik op dat jij vindt dat jij, in zijn plaats, recht hebt op die schadevergoeding. Dat ben ik niet met je eens. Naar mijn mening is noch slachtofferschap, noch schuld erfelijk.
Ik ben benieuwd hoe de medeschrijvers hierover denken. Jammer genoeg wordt een inhoudelijke discussie op 120w over het algemeen gemeden.
@Ewald. NEE! Absoluut niet. Ik wil hiermee zeggen dat een schadevergoeding, waar mijn VADER recht op had, NOOIT ongedaan kan maken wat hem is overkomen.
Erkenning, daar gaat het mij om. Vandaar de laatste zin.
@Han. Dan heb ik je verkeerd begrepen. Juist de laatste zin bracht mij in verwarring. Mijn excuses.
@Ewald. Niet nodig hoor! Ik hoop dat de overigens uiterst sympathieke Job Cohen een goed doel vindt.