Onze kleinzoons waren in hun leven nog niet verder geweest dan het Drielandenpunt. En dus vlogen hun opa en ik met het drietal (12, 14, 17) naar Bali. Heerlijk om met die mannen alleen te zijn. Onze tijd daar was geweldig. Onze hoofden en harten liepen vol.
De terugvlucht begon met een enorme vertraging vanwege technische problemen. Onderweg meldde de gezagvoerder dat er in de cockpit een vreemde lucht hing. We gingen een noodlanding maken. Zichtbare paniek bij het personeel.
Ik kon alleen maar denken: “Laat het niet misgaan, die jongens hebben nog een heel leven voor zich”. Ik bekommerde me totaal niet om onszelf.
Goddank kwamen we veilig op aarde. En de jongens vonden het alleen maar extra gaaf.
« Maggie en Vicky (Uit: cockpit-story’s voor stoefers)
Waaraan ontleen je status? »
« Maggie en Vicky (Uit: cockpit-story’s voor stoefers) Waaraan ontleen je status? »
Column, Familie
Avontuur
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Maggie en Vicky (Uit: cockpit-story’s voor stoefers) Waaraan ontleen je status? »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
De angst en spanning goed beschreven, Lisette.
Bijzonder en herkenbaar tegelijk, hoe je in zo’n situatie jezelf dan kunt vergeten en alleen aan de kinderen denkt.
@Nel: ja, dat vond ik zelf ook zo bijzonder. Ik zou er dus echt nooit aan denken om het zuurstofmasker eerst bij mezelf op te zetten…
als je ouder wordt zie je meer het risico en minder het avontuur; mooi om de jongens het avontuur te gunnen.
@José:tijdens de vlucht waren ze wel wat ongerust hoor, pas achteraf werd het een avontuur.